متن قبلی این نوشته به دلیل درخواست یکی از دوستان حذف شد. به همین سادگی.

حالا چه کنم؟ نمی شود که وبلاگ را بدون پست گذاشت! نمی شود آقا. نمی شود برادر. بعد هی  یک عده شاکی بشوند بگویند چرا پست نمی گذاری و اینها... . ( اگر می خواهید مطمئن شوید آمار وبلاگ را نگاهی بیندازید.) این را هم بگویم که اسم مطلب پرواز بوده. یعنی این که هی بال می زنند و این ور و آن ور می پرند و ول می گردند. آن پرواز را می گویم. که مرغ هم که نه... شتر مرغ هم ... نه... مثلن مرغابی را تصور کن. آن پرواز را می گویم. یا همین "مثلن" را فرض کن. اگر من بخواهم این نوشته را تقدیم کنم به مثلن چه کسی می خواهد گیر بدهد؟ اصلن می خواهم دوباره طنز بنویسم ببینم کدام نمی گویمی می خواهد حرف بزند؟ هان؟

گیر ندهید آقا، گیر ندهید! دل منِ جوانِ جاهل پوسید توی این کنج دنیا! خب دوست دارم طنز بنویسم. به کسی چه؟ اصلن هم نمی خواهم هی پی اش را بگیرم و مقدمه چینی کنم. می خواهم بی مقدمه بروم سر اصل موضوع. یعنی می خواهم گاهی موضوعی تعیین کنم و درباره اش نظرات کارشناسی بدهم. والا!....... یعنی می خواهم بدون حرف اضافه زدن راست و پوست کنده و بدون گرفتن وقت عزیزان خواننده هر چه می خواهم را بگویم. من مثل بعضی ها نیستم که دو ساعتی یا دو سه پاراگرافی چرت و پرت بگویم و آخر هم معلوم نشود چه می گویم. من آدم شفافی هستم. یک آدم رک و صریح. و هر چه را که بخواهم در آن و بلافاصله و بدون ضیق و فوت وقت و بدون کم و کاست و بدون خود سانسوری و بدون پیش داوری های مغرضانه و بدون غرض های شخصی و سیاسی.... (به نفس نفس افتادم) آن را می زنم.

آری!... من چنین آدمی هستم. به کسی هم ربطی ندارد. به خودم هم ربطی ندارد. اشتباه هم کرده ام که درباره اش نوشته ام. حالا که این طور شد همین الان با خودم برخورد می کنم و خودم را مجازات خواهم کرد. (احتمالا با زنگ زدن به پلیس یا پرتاب خودم از پل شماره ی 350 اوتوبان 5 ام که به کسی ربطی ندارد کجاست)

آری آری بدان که آری آری

از شدت بی کسی و از بی کاری

این مطلب طنز را نوشتم چون که...

چون که... چون که.... به تو چه آقا!... باری...